Yurt dışı eğitim deneyimim bir hayalle başladı, tonlarca bürokratik engelle devam etti ve bambaşka bir insan olarak kapandı. Karar verdim, ailem şaşırdı. "Neden?" diye sordular. Ben de tam olarak bilmiyordum. Hissediyordum yalnızca. Farklı bir yerde, farklı bir dilde öğrenmek istiyordum. Başvuru sürecinde neler çektim anlatmak zor. Dil sınavları, belgeler, çeviriler, resmi onaylar. Kabul aldım, vize bekledi. Vize geldi, konut bulamadım. Konut buldum, bütçem zorlandı. Yurt dışı eğitim deneyiminin ilk ayı hem heyecanlı hem de yalnız geçti. Dil bariyeri beklediğimden zor. Günlük hayatın küçük şeyleri, market alışverişi, oda arkadaşıyla konuşmak, hocalara soru sormak, zihinsel enerji gerektiriyordu. O deneyimin bana en çok öğrettiği şey: Zorluk ortamı büyütüyor. Rahat kaldığınızda fark etmediğiniz şeyler, zorlandığınızda görünür hale geliyor. Kendim hakkında yurt dışında daha çok şey öğrendim, çünkü kendi başıma kalmak zorunda kaldım. Ailemden, arkadaşlarımdan uzakta olmak başta eksiklik gibi hissettirdi. Sonradan gördüm ki bu uzaklık, kendi sesimi duymak için gerekliydi. Yurt dışı eğitim deneyimini herkese önermem. Ama kendimi arıyanlar için çok güçlü bir sorgulama fırsatı olduğunu söyleyebilirim.