Balık yan çizgi organı, sucul omurgalıların büyük çoğunluğunda bulunan ve mekanik uyaranlara yanıt veren duyusal bir sistem olarak, su hareketinin, titreşimlerin ve basınç gradyanlarının algılanmasında merkezi işlev üstlenir. Bu sistem, auditör sistemle evrimi paylaşan ve akustik saçlı hücrelerle (hair cells) işlevsel homolojiyi koruyan nöromast adı verilen reseptör birimlerinden oluşur. Balık yan çizgi organının yapısal organizasyonu iki bileşende incelenir: yüzeyel nöromastlar (superficial neuromasts) ve kanal nöromastları (canal neuromasts). Yüzeyel nöromastlar düşük frekanslı, süregelen akıntı hareketlerine; kanal nöromastlar ise kısa süreli, türbülanslı basınç değişimlerine yanıt verir. Bu iki alt sistemin farklı frekans tuning özellikleri, balığın hem konvektif akım hızını hem de yakınındaki nesnelerin yarattığı basınç alanını ayrı ayrı analiz etmesine olanak tanır. Balık yan çizgi organının ekolojik işlevleri arasında avlanma davranışı, okul oluşumu, yırtıcıdan kaçış ve jeonavigasyon öne çıkar. Akış alanı görselleştirme çalışmaları, çeşitli balık türlerinin engellerin oluşturduğu hidrodinamik izleri (hydrodynamic trail) saniye-dakika ölçeğinde takip ederek av kaçışını geriden sürdürebildiğini ortaya koymuştur. Bu performans, yalnızca görsel ya da kimyasal duyulara değil, akış hafızası olarak adlandırılan nöromast temporal entegrasyonuna da dayandığını göstermektedir. Klimato-değişikliği bağlamında balık yan çizgi organının çevresel kirlilik göstergeciliği de araştırılmaktadır: Ağır metaller ve bazı pestisitler nöromast yapısını bozarak lateral hat işlevini kalıcı olarak sekteye uğratır; bu etki balığın avlanma ve yırtıcıdan kaçış kapasitesini düşürerek topluluk düzeyinde demografik sonuçlar doğurabilir.