XML schema içerik modeli tasarımı, teknik dokümantasyon altyapısında veri bütünlüğünü garanti altına almanın temel mekanizmasıdır. İyi tanımlanmış bir şema, yazarlık sürecindeki yapısal hataları içerik oluşturulurken yakalar; bu da hataların downstream işleme aşamasında tespit edilmesine kıyasla çok daha düşük bir düzeltme maliyetine karşılık gelir. XML schema içerik modeli seçiminde üç yaklaşım öne çıkar: DTD, W3C XML Schema (XSD) ve RELAX NG. DTD, basit ve hafif olmakla birlikte namespace desteğinden ve veri tipi kısıtlamalarından yoksundur; yeni projeler için yeterince ifade gücüne sahip değildir. XSD, namespace farkındalığı ve zengin built-in veri tipleri (xs:date, xs:integer, xs:token) sayesinde en yaygın kullanılan standarttır. RELAX NG ise daha okunabilir bir sözdizimi ve Schematron entegrasyonu üzerinden business rule doğrulaması için tercih edilir. Teknik dokümantasyona özgü bir XML schema içerik modeli tasarımında birkaç pratik karar kritiktir. Mixed content modeli (metin ve element karması) minimumda tutulmalıdır; mixed content yazarlık araçlarında tutarsız davranışlara ve XSLT dönüşümlerinde edge case'lere yol açar. Occurrence constraints (`minOccurs`, `maxOccurs`) iş kurallarını enforcea etmek için kullanılmalı ama aşırı kısıtlama, meşru içerik varyasyonlarını engelleyebileceğinden dikkatli değerlendirilmelidir. Schematron, XSD'nin ifade edemediği cross-element doğrulama kurallarını uygulayan bir kural dilidir ve XML schema içerik modeli doğrulama katmanını tamamlar. Örneğin "bir uyarı elementinin hemen ardından her zaman bir önlem adımı gelmeli" gibi ilişkisel bir kuralı XSD ile tanımlamak mümkün değildir; Schematron bu tür context-aware kısıtlamalar için tasarlanmıştır.