Yanma gecikme süresi krank açısı ilişkisi, benzinli motorlarda ateşleme avansının belirlenmesinde temel parametredir. Fiziksel-kimyasal gecikme, kıvılcım oluşumundan kararlı alev çekirdeğinin büyümeye başladığı ana kadar geçen süredir ve tipik olarak 0,2-1,0 ms'dir; bu süre motor hızıyla krank açısına dönüştürüldüğünde rpm'e duyarlı bir değişken hâline gelir. Erken ateşleme optimizasyonu, maksimum tork noktası olan MBT (Maximum Brake Torque) avansını hedefler. MBT avansında maksimum silindir basıncı üst ölü noktadan 14-16° KA sonrasında gerçekleşir ve indikatif verim zirveye ulaşır. Avansı MBT'nin ötesine taşımak vuruntu (knock) riskini artırırken geri çekilmesi termal verimde kayıplara yol açar. Yanma gecikme süresi krank açısı değişimi, emme gazı bileşimine, sıkıştırma oranına ve emme sıcaklığına güçlü biçimde bağlıdır. Artan EGR oranı laminar alev hızını düşürerek gecikme süresini uzatır; bu durumda avans artırılmazsa yanma ağır geçer ve silindir basınç pik değeri düşer. Stoikiometrik karışım oranı (λ=1) gecikmeyi minimize ederken zengin veya fakir karışımlarda gecikme uzar. Adaptif ateşleme kontrol sistemleri, iyon akım sensörleri veya vuruntu sensörlerinden gelen geri bildirimiyle yanma gecikme süresi krank açısı haritasını gerçek zamanlı günceller. Yakıt bileşimindeki değişimler (etanol oranı farklı yakıtlar) gecikme süresini etkiler; modern ECU'lar bu farkı yakıt oktanını kestirme modelleriyle telafi eder. Model tabanlı ateşleme kontrolü, anlık silindir sıcaklığı ve basınç tahminleriyle avansı bireysel silindir bazında optimize eder.