TCP, bağlantı durumunu IP adresi ve port çiftiyle tanımlar. Bu tasarım, mobil ağ geçişlerinde, örneğin Wi-Fi'dan LTE'ye geçişte, bağlantının kesilmesine ve sıfırdan yeniden kurulmasına neden olur. QUIC protokolü bu sorunu, bağlantıyı IP adresinden bağımsız bir connection ID ile tanımlayarak çözer. QUIC protokolü, UDP üzerinde inşa edilmiş olmakla birlikte TCP ve TLS'in sunduğu güvenilirlik ve güvenlik özelliklerini kendi protokol katmanında uygular. Stream multiplexing, head-of-line blocking sorununu çözer: TCP'de tek bir kayıp paket tüm akışı durdururken QUIC'te her stream bağımsız olarak ilerlemeye devam edebilir. Hızlı yeniden bağlanma mekanizması, 0-RTT (zero round-trip time) connection resumption özelliğiyle şekillenir. İstemci daha önce bağlandığı bir sunucuya tekrar bağlanırken önceki oturumdan elde ettiği session ticket'ı kullanarak TLS el sıkışmasını atlayabilir ve ilk pakette uygulama verisi gönderebilir. Bu özellik, QUIC protokolünün yüksek gecikmeli ağlarda performans avantajını belirgin biçimde ortaya koyar. Bununla birlikte 0-RTT, replay saldırısına açıktır; bu nedenle yalnızca idempotent işlemler için önerilir. QUIC protokolünün bağlantı taşıma (connection migration) mekanizması şu şekilde çalışır: istemcinin IP adresi değiştiğinde, yeni IP üzerinden aynı connection ID ile paket gönderilir. Sunucu, connection ID eşleşmesini tespit edip bağlantı durumunu koruyarak trafiği yeni adrese yönlendirir. Bunun gerçekleşebilmesi için istemci, path validation sürecini, yeni yol üzerinden doğrulama challange-response değişimi, başarıyla tamamlamalıdır. Congestion control tarafında QUIC, TCP gibi belirli bir algoritmaya bağlı değildir. Protokol, pluggable congestion control desteği sunar; Cubic, BBR veya başka bir algoritma uygulama düzeyinde seçilebilir. Bu esneklik, özellikle yüksek bant genişliği-gecikme ürünlü (BDP) ağlarda önemli bir avantaj sağlar. QUIC protokolünün kullanıcı alanında (user space) uygulanıyor olması çift kenarlı bir kılıçtır. Bir yandan TCP'nin çekirdeğe bağımlı yavaş evriminden bağımsız olarak hızlı iterate edilebilir; öte yandan çekirdek bypass mekanizmaları kullanılmadığında, yüksek bant genişliği senaryolarında CPU kullanımı artabilir. Bu denge, QUIC protokolünün yoğun veri merkezi iş yüklerindeki benimsenmesini sınırlandıran temel teknik etkendir.