Atık sulardaki organik kirleticileri parçalamak için gelişmiş oksidasyon süreçleri (AOP) giderek daha fazla önem kazanıyor. Elektrokimyasal fotokimyasal oksidasyon karşılaştırması, bu iki yaklaşımın hangi koşullarda daha iyi performans gösterdiğini aydınlatır. Fotokimyasal oksidasyon, UV ışığını ve çoğunlukla hidrojen peroksit ya da ozon gibi bir oksidanı birlikte kullanarak hidroksil radikali (.OH) üretir. Bu radikaller son derece reaktiftir ve organik kirleticileri ayrım gözetmeksizin parçalayabilir. UV/H₂O₂ ve UV/O₃ kombinasyonları endüstriyel uygulamalarda yaygın biçimde kullanılır. Elektrokimyasal fotokimyasal oksidasyon karşılaştırmasında fotokimyasal yöntemin güçlü yanı sahaya kurulabilir ölçeği ve kabul görmüş performans veritabanıdır. Bununla birlikte fotokimyasal oksidasyonun çeşitli kısıtlamaları vardır. UV ışığını geçirgenliği düşük türbid sularda (askıda katı maddesi yüksek atık su) etkinlik ciddi biçimde düşer. Reaktan tüketimi (H₂O₂ veya O₃ dozajı) işletim maliyetine eklenir; artık oksidan kontrolü de ek bir adım gerektirir. Elektrokimyasal oksidasyon ise anot yüzeyinde ya da çözeltide elektrokimyasal olarak üretilen hidroksil radikalleri ya da diğer reaktif türleri kullanır. Bor-katkılı elmas (BDD) anotlar bu yöntemin etkinliğini en üst düzeye taşıyan elektrot malzemesi olarak öne çıkmaktadır. Elektrokimyasal fotokimyasal oksidasyon karşılaştırmasında elektrokimyasal yöntemin temel avantajı, reaktif türlerin doğrudan elektrot yüzeyinde üretilmesi nedeniyle dış kimyasal eklemeye gerek duyulmamasıdır. Bu özellik işletim kimyasalı maliyetini azaltır. Ne var ki elektrokimyasal oksidasyon enerji tüketimi açısından yoğundur. Özgül enerji tüketimi (kWh/kg COD giderimi) yüksek olabilir; bu özellikle yoğun organik yüklü sularda işletim ekonomisini etkiler. Elektrot malzeme seçimi ve ömrü de sistem ekonomisi üzerinde belirleyici rol oynar. Hangi yöntem tercih edilmeli? Türbid ve renkli atık sular için elektrokimyasal oksidasyon daha robustur. UV geçirgenliği iyi, organik yük orta düzeyde atık sular için fotokimyasal oksidasyon maliyet-etkinlik açısından avantaj sağlayabilir. Her iki yöntemi birleştiren elektro-fotokimyasal sistemler sinerjik etki arayışında olan araştırmacıların gündemindedir.