Gitar parmak teknikleri konusu beni yıllarca yanılttı; doğru çaldığımı sanıyordum. Dört yıl solo çalmıştım, kulağa güzel geliyordu. Sonra bir ustadan ders almaya başladım; ilk derste sağ elimi düzeltti. Dört yıllık bir alışkanlığı yanlış yapıyormuşum. Gitar parmak teknikleri için parmak pozisyonu kritik; tırnak açısı, tel teması, kuvvet dağılımı. Bunların her birini yanlış yapmak sesi bozmasa bile verimliliği düşürüyor. Hızlı parçalarda tıkıyordum zaman zaman; sebebini anlayamıyordum. Derste gördüm: işaret parmağımın çekiş açısı küçük bir saptamayla tutarsız kuvvet yaratıyordu. Dört yıllık alışkanlığı değiştirmek iki aylık çalışma gerektirdi. Bu süreçte regresyon yaşadım; eski çalmaktan daha kötü çalıyordum bir süre. Çünkü yeni teknik henüz kas belleğine dönüşmemişti, eski yanlış teknik ise silinmemişti. Bu aşama sinir bozucuydu ve bırakmak istedim birkaç kez. Gitar parmak teknikleri çalışmasının en değerli kısmı yavaşlamaktı. Ustam metronomu çok aşağı çekti, notaları tek tek ve dikkatle çalmasını istedi. Hızı alınca yanlışlar görünür oldu; hızda saklanıyordu hepsi. Bir süre sonra fark ettim: öğrendiğim teknikler yorulmadan daha uzun çalmamı sağlıyor. Eski yanlış tekniklerde parmak kasları gereğinden fazla çalışıyordu. Doğru teknik daha az enerjiyle daha temiz ses demek. Gitar parmak teknikleri yolculuğu bana yanlış alışkanlıkları fark etmenin ne kadar zor olduğunu öğretti. Düzeltmek daha da zor. Ama her ikisi de mümkün.