Nonwoven tekstil, elyafların mekanik, termal veya kimyasal bağlama yöntemleriyle dokuma veya örme süreçleri dışında birbirine entegre edildiği düzlemsel kumaş yapısıdır. Üretim sürecinin dokuma gerektirmemesi yüksek hız, düşük maliyet ve geniş fonksiyonel özelleştirme imkânı sunar. Nonwoven tekstil üretim yöntemleri üç ana kategoride sınıflandırılır: kurutma veya ıslak atma (dry-laid, wet-laid) ve doğrudan eriyik eğirme (spunbonded, meltblown). Spunbond yönteminde ekstrüde edilen filamentler kalıplanarak mekanik veya termal bağlamayla pekiştirilir; bu yöntem düşük birim maliyet ve yüksek üretim hızı avantajı taşır. Meltblown ise çok ince elyaf çapları (1-5 µm) elde etmeye olanak tanır ve filtrasyon uygulamalarının kritik katmanını oluşturur. Bu iki yöntemin kombinasyonu olan SMS yapısı tıbbi tekstillerde standart haline gelmiştir. Moda endüstrisinde nonwoven tekstil kullanımı teknik destek bileşenlerinde yoğunlaşır: yapıştırmalı ara kat (interlining/interfacing), astar, ütü yapıştırıcılı baskı desteği ve ambalaj materyalleri bunların başında gelir. Ancak son yıllarda nonwoven tekstil tasarım yüzeyi olarak da ilgi görmektedir; özellikle sürdürülebilir moda bağlamında geleneksel olmayan malzeme araştırmalarında elyaf bazlı nonwoven kumaşlar tekstil tasarımcılarının ilgisini çekmektedir. Nonwoven tekstillerin sınırlamaları arasında sınırlı uzama kapasitesi, yırtılma direncinin düşüklüğü ve tekrar kullanılabilirlik sorunları sayılabilir. Biyobozunur polimer bazlı nonwoven tekstil geliştirme çalışmaları bu sınırlamayı kısmen aşmayı hedefler. Geri dönüşüm süreçleri açısından lif bileşimi homojen olmayan yapılar teknik geri kazanımı güçleştirmektedir.