Kelaynak yeniden tanıtma programları, nesli tehlike altındaki türlerin davranışsal ekoloji boyutuyla en kapsamlı şekilde ele alındığı örnek çalışmalar arasında yer alır. Geronticus eremita, IUCN Kırmızı Listesi'nde Kritik Tehlike (CR) statüsünde olup küresel vahşi popülasyonu 2020'li yıllar itibarıyla birkaç yüz bireyden ibarettir; bu durum yeniden tanıtma girişimlerini nüfus viabilite analizi açısından olmazsa olmaz kılar. Davranışsal ekoloji perspektifinden Kelaynak yeniden tanıtma programlarının en zorlu boyutu, esarette yetiştirilen bireylerin vahşi ortamda hayatta kalabilmesi için gerekli davranışsal repertuvarı kazanmasıdır. Sosyal öğrenme (social learning), bu sürecin merkezindedir: Geronticus eremita, güçlü bir sürü davranışı sergiler ve kış göç güzergâhını yavrusunda anneden öğrenme yoluyla kazanır. Bu nedenle esaret kuşlarına göç yolunu öğretmek için iki ana yaklaşım kullanılmaktadır. Birinci yaklaşım olan yönlendirilmiş göç (guided migration), insan refakatçilerin (foster parents) ultralight hava aracıyla kuşlara uçuş güzergâhını göstermesini kapsar. Avusturya, Almanya ve İtalya'yı kapsayan Waldrapp ekibi projesinde bu yöntem uygulanmış; kuşların sonraki yıllarda bağımsız göç gerçekleştirip gerçekleştirmediği GPS vericileriyle takip edilmiştir. Davranışsal uyum oranları, refakatçi olmaksızın kış alanına ulaşan bireyler için yıllar içinde artan bir trend sergilemiştir. İkinci yaklaşım, fosil ve fosil olmayan bireylerin birlikte sürü oluşturulması yöntemidir; vahşi ya da deneyimli esaret kuşlarının genç bireylere güzergah bilgisi aktarması hedeflenir. Bu sosyal öğrenme temelli yaklaşım, yönlendirilmiş göçe kıyasla lojistik olarak daha sürdürülebilir olmakla birlikte, tutarlı güzergah bilgisi aktarımının sağlanması için yeterli deneyimli birey havuzuna gereksinim duyar. Besin arama davranışı da Kelaynak yeniden tanıtma programlarında kritik bir değerlendirme ölçütüdür. Serbest bırakma öncesi esaret döneminde, doğal habitat tiplerinde kaplumbağa, böcek ve solucan avlama gibi doğrusal değil dolambaçlı arama davranışının geliştirilmesi için zenginleştirilmiş (enriched) kafes protokolleri uygulanır. Bu protokollerin etkinliği, serbest bırakma sonrası beslenme verimliliği verileriyle karşılaştırmalı olarak ölçülür. Popülasyon viabilite analizi açısından, nüfusun nesli tükenmeme eşiğine ulaşması için minimum viable population (MVP) büyüklüğü ve genetik çeşitliliğin korunması, yeniden tanıtma programının başarı ölçütleri olarak benimsenir. Davranışsal ekoloji bulguları, bu demografik hedeflerle entegre değerlendirilerek yönetim kararlarını yönlendirmelidir.