Web standartları teoride evrensel; HTML, CSS ve JavaScript spesifikasyonları açık ve erişilebilir. Pratikte her tarayıcı bu standartları farklı yorumluyor, geliştiriciler aralarındaki boşlukları doldurmakla yükümlü tutuluyor. Bu yük görünmez ama gerçek: Küçük ölçekli bir web ajansında çalışan geliştirici Safari'nin Flexbox uygulamasındaki tarayıcı tutarsızlık sorunları için ayrıca test yazıyor, çapraz tarayıcı desteği için ek saatler harcıyor. Bu maliyet doğrudan iş çıktısına, projenin bütçesine ve geliştiricinin motivasyonuna yansıyor. Kök sorun, tarayıcı üreticilerinin standart uyumu konusunda hesap verme mekanizmasından yoksun olması. Google, Apple ve Mozilla kendi öncelikleriyle hareket ediyor; standart belirleme süreci geriden koşuyor. CSS Grid, Subgrid, Container Queries, her yeni özelliğin tarayıcılara yayılması yıllar alıyor. Bu gecikme süresince geliştiriciler polyfill yazar, workaround üretir, gereksiz kod katmanı ekler. Can interop projesi bu sorunun resmi kabulüdür: Chromium, Firefox ve Safari ekipleri yılda bir kez en çok şikâyet edilen uyumsuzlukları kamuoyuna açıkça listeleyip üzerine çalışmayı taahhüt ediyor. Adım doğru ama yavaş. Çözüm katmanlı olmalı: W3C'nin test kapsamı genişletilmeli, tarayıcı uyum raporları periyodik ve kamuya açık yayınlanmalı. Geliştiricinin taşıdığı yük teknik değil yapısal bir başarısızlığın faturasıdır.
