Flamenco zapateado ritim yapısı, senkopik vuruşların ve sessizliklerin bilinçli olarak tasarlandığı, işitsel ve kinestetik katmanları bir arada barındıran karmaşık bir perkütif sistemdir. Zapateado yalnızca ayak vurumu değil; piso (tüm taban), tacon (topuk), punta (parmak ucu) ve planta (ön taban) vuruşlarının melodiyi ve ritmi eş zamanlı oluşturduğu çok sesli bir yapıdır. Flamenco ritim sisteminde compás kavramı temeldir; soleá gibi geleneksel formlarda 12 vuruşluk ölçü birimidir ve aksan kalıbı 3-6-8-10-12 vuruşlarına düşer. Zapateado içinde bu aksanların nasıl karşılandığı ya da kasıtlı olarak kaçırıldığı, stil içi gerilimi yaratır. İleri düzey dansçılar, bir soleá compásında hem temel aksanı tutan hem de arasına kontratime vuruşlar yerleştiren çok katmanlı zapateado dizileri oluşturabilir. Flamenco zapateado ritim notasyonu için standart bir evrensel sistem henüz yaygınlaşmamış olsa da, tacon = T, punta = P, planta = Pl, golpe (tüm ayak birden) = G gibi kısaltmalar ve box notation biçimleri akademik yayınlarda kullanılmaktadır. Vuruşun hangi anda gerçekleştiği ise compás ızgarası üzerine yerleştirilerek hareketin vurgu yapısı görsel olarak modellenir. Beden koordinasyonu açısından zapateado, üst gövde ile alt ekstremite arasındaki işlevsel bağımsızlığı gerektirir. Alt gövde yoğun perkütif aktivite üretirken üst gövde brazeo (kol hareketi) ile ayrı bir lirik çizgi oluşturur. Bu motorik bağımsızlık, uzun süreli çalışma gerektiren bir nöromusküler beceridir ve flamenco eğitiminin en özgün teknik zorluklarından birini temsil eder. Flamenco zapateado ritim üretiminde zemin tipi de belirleyicidir. Ahşap sahne zemini akustik rezonans sağlarken, beton veya halı yüzeyler vuruş geri bildirimi ve ses kalitesini değiştirir; deneyimli dansçılar bu değişkeni göz önünde bulundurarak vuruş sertliğini ve zamanlamasını ayarlar.