Proscenium thrust stage farkı, yönetmenin seyirci ile sahne arasındaki ilişkiyi nasıl tasarladığına dair temel bir mimari seçimi belirler. Bu seçim estetik bir tercihten öte, dramatik iletişimin tüm araçlarını, bloklama, kostüm, ses projeksiyonu ve seyirci dikkatini, doğrudan etkileyen bir kısıt sistemi oluşturur. Proscenium sahnesi, dördüncü duvar sözleşmesinin standart formatıdır. Seyirci sahneyi tek yönden, çerçeve gibi işlev gören proscenium kemeri arkasından izler. Bu format yönetmene sahnede tablolar, perspektif derinliği ve mahremiyet alanları oluşturma imkânı verir; set tasarımı arka duvarı ve yanlara uzanan kanatları (wings) yoğun biçimde kullanabilir. Proscenium thrust stage farkı bu bağlamda şöyle görünür: proscenium kamera gibi çerçeveler, thrust ise oyuncuyu seyircinin içine sokar. Thrust sahne, seyircinin üç yönden çevrelediği bir platform yapısıdır. Elizabethan tiyatronun devamı olan bu form, oyuncunun üç taraftan gözlemlendiği bir performans ortamı yaratır. Bloklama, herhangi bir seyirci bölümüne uzun süre sırtını dönmemek üzere dikkatle yönetilmelidir; bu kısıt, oyuncunun sürekli hareket ve yönelim değişikliği gerektiren bir fiziksel farkındalık içinde çalışmasını zorunlu kılar. Proscenium thrust stage farkının yönetmenlik üzerindeki pratik etkileri: kostüm tasarımı thrust sahnede 360 derece görünür olmak zorundadır, bu nedenle sırt detayları ihmal edilemez. Ses tasarımı proscenium'da ön yüklü (front-heavy) çalışırken thrust sahnede çok yönlü dağılım gerektirir. Oyuncu dil teknikleri de farklılaşır: thrust sahnede ses projeksiyonu yalnızca tek yöne değil çevresel alana yönelik çalışılmalıdır.